Blog > Komentarze do wpisu

Trzy kryminały na jesienne wieczory

Wrzesień z kryminałem trwa nadal, choć mój czas na lekturę skurczył się niemalże do zera. Na szczęście zdążyłam się naczytać latem, a że wojaże skutecznie utrudniły pisanie, mogę teraz z czystym sumieniem opowiedzieć o kilku kryminałach w lipcu i sierpniu przeczytanych. Co więcej, odstąpienie o pisania o książce zaraz po zakończeniu lektury jest swego rodzaju testem jakości. Jeśli bowiem nie pamiętam, jak właściwie z tym Forstem w ostatniej części trylogii było, to chyba znaczy, że dużego wrażenia na mnie „Trawers” nie wywarł? Ale może wcale tego od niego nie oczekiwałam?

Zacznijmy więc od „Trawersu” Remigiusza Mroza właśnie – książki, która zamyka serię o komisarzu Forście. Seria ta wywołała we mnie uczucia mocno mieszane, ponieważ pierwszy tom mnie zirytował, drugi nad wyraz wciągnął, choć nie zachwycił, za to trzeci uważam za nadspodziewanie udany, z naciskiem na „nadspodziewanie”. Dlaczego w ogóle sięgnęłam po kolejne części, skoro niespecjalnie przypadła mi do gustu pierwsza? Cóż, to pytanie zada tylko ktoś, kto nie przeczytał „Ekspozycji”. Remigiusz Mróz jest bowiem mistrzem manipulacji – może nie do końca radzi sobie z psychologicznymi i socjologicznymi niuansami, za to doskonale wie, jak przykuć uwagę czytelnika, który czyta kolejne tomy z przemożnej chęci dowiedzenia się, co było dalej.

Z tego też powodu nie wiem, czy uzasadnione jest pisanie o „Trawersie”. Czytelnicy, którzy sięgnęli po „Ekspozycję”, zapewne zdecydują się na lekturę „Przewieszenia”, a potem „Trawersu”. Zarówno pierwszy, jak i drugi tom kończą się w sposób, który wywołuje pełen niedowierzania niecenzuralny okrzyk, a następnie zmusza do wycieczki do księgarni. Na szczęście ostatni tom cyklu jest zdecydowanie najlepiej napisany. Forst ukazuje ludzkie oblicze i traci część swoich supermocy, które pozwalały mu wydostać się z każdej opresji. Wątek kryminalny jest nie najgorzej poprowadzony, zachowanie bohaterów wydaje się całkiem uzasadnione. Pojawia się temat uchodźców, doklejony nieco niezgrabnie, momentami za bardzo przypominający wykład. Dobrze, że autor próbuje wplatać bieżące problemy społeczne, jednak tym razem nie do końca mu to wyszło.

Cała trylogia to literatura czysto rozrywkowa, będąca doskonałym remedium na wieczorne zmęczenie. Kiedy przychodzę do domu wykończona dniem, mogę czytać Mroza. Kartki same się przewracają, co jakiś czas autor serwuje nam kolejną niespodziankę, a na koniec udowadnia, że wystrychnął nas wszystkich na dudka. Zmęczenie jest czynnikiem istotnym, pozwala bowiem przymknąć oko na nadludzkie moce Forsta i sztuczność niektórych fragmentów.

Także „Wioskę morderców” Elizabeth Herrmann przeczytałam już dość dawno temu, w przypadku tej książki nie mam jednak żadnych problemów z przypomnieniem sobie szczegółów. Niemiecka pisarka zaczyna od mocnego uderzenia – prolog jest tajemniczy, ale niespecjalnie oryginalny, ale scena znalezienia fragmentów ludzkich zwłok w ogrodzie zoologicznym jest bardzo sugestywna. Od początku widać więc, co będzie najmocniejszą chyba stroną tej powieści. Nastrój grozy i aura tajemniczości będą nam towarzyszyć do ostatniej strony.

Sprawa mężczyzny zjedzonego przez pekari wydaje się prosta. Domniemana sprawczyni przyznała się do winy i choć motywu brak, nikomu zdaje się to nie przeszkadzać. Jedynie niedoświadczona policjantka z drogówki, o oryginalnym imieniu Sanela, wątpi w oficjalną wersję. Prowadzi śledztwo na własną rękę, przy lekkiej dezaprobacie zdającego sobie sprawę z jej poczynań szefa. Jest sympatyczną bohaterką i choć w prawdziwym życiu nie mogłaby chyba liczyć na taką pobłażliwość przełożonych, trudno nie kibicować jej poczynaniom.

Drugi z próbujących zrozumieć sprawę bohaterów jest zdecydowanie mniej sympatyczny. Jeremy Saaler, początkujący psycholog, jest nieznośny, przemądrzały i tępy, w dodatku przypada mu w udziale rola romansowa, bardzo kiepsko napisana. Denerwowały mnie wszystkie sceny z jego udziałem, choć z drugiej strony przydała się taka przeciwwaga dla idealistycznej Saneli. Najciekawsza zaś z całej powieści jest tytułowa wioska. Nie chcemy sobie nawet wyobrażać, że takie miejsca istnieją, choć bez wątpienia tak właśnie jest. Od czasu do czasu słyszymy w mediach koszmarne historie o przemocy, o której musieli wiedzieć sąsiedzi ofiar i sprawców, a jednak woleli udawać, że niczego nie zauważają. Wiemy, że są miejsca, w których dzieje się zło, któremu nikt się nie przeciwstawia, i od początku przeczuwamy, że wioska z powieści Herrmann może mieć z takimi miejscami coś wspólnego.

Nie oznacza to, że uda nam się przewidzieć, jak potoczy się intryga kryminalna i co doprowadziło do śmierci człowieka w ogrodzie zoologicznym. Autorka zaplanowała wszystko pieczołowicie i do ostatniej chwili udaje jej się trzymać nas w niepewności. Mimo niechęci do Jeremy’ego i zniesmaczenia wątkiem romansowym, powieść oceniam jako bardzo dobrą i będę czekać na kolejny kryminał tej autorki.

Ostatni kryminał jest lekturą świeżą, już wrześniową, jednak nie znaczy to, że będę miała na jego temat najwięcej do powiedzenia. „Szumowiny” Jørna Liera Horsta to szósty tom cyklu o Williamie Wistingu i jego córce Line. Pisałam już o tym, że wydawnictwo zdecydowało się na wydawanie tego cyklu w dość dziwnej kolejności, zaczynając od tomu dziewiątego, potem zaś kolejno publikując ósmy, siódmy, następnie dziesiąty, a teraz znowu szósty. Niemniej, czytelnicy, którzy chcą w tej chwili zacząć przygodę z książkami Horsta, są w całkiem komfortowej sytuacji, „Szumowiny” to najwcześniejszy pod względem chronologii wydarzeń tom i warto lekturę cyklu zacząć właśnie teraz.

Morze wyrzuca na brzeg odciętą lewą stopę. Policjanci dopiero zaczynają się głowić nad jej pochodzeniem, gdy zostają znalezione kolejne, wszystkie w podobnych butach. Wisting zaczyna podejrzewać, że mogą należeć do czterech zaginionych osób, których zniknięcia nie zdołano wyjaśnić. Zaczyna się żmudne, policyjne śledztwo, czyli coś, w opisywaniu czego Jørn Lier Horst jest najlepszy.

Wistingowi daleko do porywczego i szybko działającego komisarza Forsta. Niespiesznie dedukuje, zbiera starannie ślady, woli zrobić wszystko samodzielnie (to akurat go z podtatrzańskim komisarzem łączy).  Często czuje zmęczenie, przygnębia go ogrom czekającej pracy. Jego córka Line jest jego przeciwieństwem. Z zapałem przygotowuje reportaż o ludziach, którzy wyszli niedawno na wolność po odsiedzeniu wielu lat. Nie wzdraga się przez przeprowadzaniem wywiadów z mordercami, fascynuje ją wpływ, który wywarł na nich pobyt w więzieniu i zastanawia się, czy po odsiadce stali się lepszymi ludźmi, czy wręcz przeciwnie. Takie rozważania są zawsze obecne w książkach Horsta, który tak snuje swoje intrygi, żeby przy ich okazji opowiedzieć o ważnych problemach społecznych.

Lubię książki Horsta – to takie klasycznie napisane kryminały, w których liczy się staranność śledczego i umiejętność kojarzenia faktów. Podoba mi się kontrast między rzutką Line i znużonym Wistingiem. Nie przeszkadza mi nawet poznawanie ich życia prywatnego w mocno chaotycznej kolejności, choć poznawanie początków związku Line i Tommy’ego nie wywoływało we mnie żadnych emocji, a nawet nieco irytowało. Melancholia przesycająca wszystkie części tego cyklu czyni z niego idealną, jesienną lekturę.

Remigiusz Mróz "Trawers" (cykl o Forście, tom 3)

Wydawnictwo Filia 2016

Moja ocena: 3,5/6

 

Elizabeth Herrmann "Wioska morderców" (cykl o Saneli, tom 1)

Tłum. Wojciech Łygaś

Wydawnictwo Prószyński i S-ka 2016

Moja ocena: 4/6


Jørn Lier Horst "Szumowiny" (cykl o Wistingu, tom 6)

Tłum. Milena Skoczko

Wydawnictwo Smak Słowa 2016

Moja ocena: 4/6



czwartek, 22 września 2016, padma

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
2016/09/23 07:35:21
Ciężko powiedzieć, że Remigiusz Mróz mnie nie przekonał - nie przebrnęłam nawet przez pierwszy tom. Zwyczajnie jakoś nie zaiskrzyło. Może będzie jeszcze okazja.
"Wioskę morderców" przeczytałam i planuję nawet sięgnąć po kolejne pozycję tej autorki.
"Szumowiny" jeszcze przede mną - mam nadzieję, że się nie rozczaruję.
U mnie też lato było kryminalne - mogę polecić "Kości zmarłych" J. Oswalda
-
2016/09/23 09:23:15
No tak, ja mam kryminalne jesienne wieczory codziennie :)
Po pierwszym tomie o słynnej Chyłce i jej aplikancie do Mroza już nie wrócę, Herrmann też jestem zawiedziona (przeczytane dwa tomy) i okrzyczany Horst też nie dla mnie, pierwszy tom zadecydował. Wychodzę na malkontentkę, ale jak każdy, mamy różne oczekiwania i preferencje.
Grunt, to własne zdanie i czytanie tego, co lubimy :)
-
2016/09/23 17:23:37
"Wioskę morderców" mam w planach, natomiast przeczytałem pierwszy tom pana Mroza z komisarzem Forstem i stwierdzam, iż książka jako powieść przygodowa jest niezła. Do konwencji solidnych kryminałów bym jej nie zaliczył.
Polecam serdecznie "Nocny film" Marishy Pessl. Idealna, gruba lektura na jesienne wieczory.
-
2016/09/23 18:18:28
Czytam właśnie "Ekspozycję" Remigiusza Mroza ;-)
-
2016/09/26 08:10:41
"Wioskę morderców" mam na liście do przeczytania, choć obawiam się teraz Twojego zniesmaczenia wątkiem romansowym ;-) Mróz w ogóle mnie nie korci...
-
2016/09/26 14:58:59
Książki i polecane przez Ciebie pozycje są super... :) Fajny blog! Książki są dla mnie wszystkim - poszerzają horyzonty, można dzięki nim zmienić na lepsze życie, zawsze cierpliwie czekają na swoją kolej i pozwalają się ze sobą zaprzyjaźnić na zawsze.... :) Też uwielbiam czytać, ale i pisać! Moje wprawki - patrz: enstories.blox.pl/html i inne - serdecznie zapraszam! :)
-
Gość: Qbuś pożera książki, *.dynamic.gprs.plus.pl
2016/09/27 15:17:44
Nie wiem, czy to wina telefonu, ale w wersji mobilnej czcionki mają różne rozmiary.

A co do kryminałów: kiedyś czytałem sporo, ale od pewnego czasu mam wrażenie, że szkoda mi na nie czasu. Sam do końca nie wiem czemu.
-
Gość: monika, *.dynamic.gprs.plus.pl
2016/10/07 15:24:54
Zaczęłam Kasację* :) ... mówiłam, że koniec września mnie nie powstrzyma :)

* komentarz jane_doe_blog trochę mnie przeraził ;)



Miasto Książek on Facebook









Blogi Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...